زیبایی شناسی زند گی روزمره یکی از شاخه های د انش زیبایی شناسی است. تا قرن بیستم زیبایی شناسی کلاسیک معطوف به موضوع آثار هنرهای تجسمی و کمتر متوجه بستر شکل گیری اقسام هنرهای زیبا د ر بافتار تجربه زند گی روزانه انسان و طبیعت بود. طی چند د هه اخیر جنبشی پد ید آمد که با پرهیز از آن رویکرد یکسونگر هنرمحور، سعی کرد پیوند ی نزد یک میان تجربه هنرهای زیبا با تجربه سایر عرصه های زند گی روزمره ایجاد کند. همین امر موجب پید ایش رشته مطالعاتی جد ید با عنوان زیبایی شناسی زند گی روزمره شد. جان د یویی، فیلسوف پراگماتیست، د ر کتاب هنر به مثابه تجربه به تبیین آرای خود د ر باب مفهوم تجربه زیبایی شناسی زند گی روزمره پرد اخت. هد ف اصلی مقاله یافتن چیستی زیبایی زند گی روزمره براساس آرای جان د یویی است. از این روی، پس از بررسی مفاهیم و نظریه های مختلف د ر باب زیبایی شناسی زند گی روزمره به بررسی د و نمونه تحلیلی زیبایی شناسی زند گی روزمره د ر هنر معماری خانه های سنتی ایرانی (خانه ملاباشی اصفهان) و هنر شعر (سهراب سپهری) پرد اخته می شود. نتیجه اینکه زیبایی شناسی زند گی روزمره همان «زیبایی شناسی آن حضور» است که د ر مواجهه با هر چیزی اعم از زیبا و نازیبا موجب تغییر نوع حضور انسان د ر زیست جهانی نو با الگویی هاپتیکی می شود. گرد آوری مقاله حاضر به صورت فیش برد اری از منابع کتابخانه ای و سایت های معتبر اینترنتی و روش تحقیق به شیوه توصیفی تحلیلی است.

گسترش وسیع مطالعات فرهنگی در سه دهه اخیر در متن مباحثاتی که میان مدرنیسم و پست مدرنیسم در گرفته، باعث شده است که زندگی روزمره به عنوان مقوله ای در خور اهمیت قلمداد شود. با توسعه مصرف گرایی و تبلیغات که هر دو زندگی روزمره را هدف قرار داده اند، مطالعات نقادانه فلسفی و جامعه شناختی زندگی روزمره، به وظیفه مهم متفکران انتقادی بدل شده است و آنان به طرق مختلف این وظیفه را انجام داده اند.«رولان باروت» گرفته تا «تئودور آدورنو» و «هانری لفور» و «یورگن هابرماس» هر یک از منظری، زندگی روزمره را موشکافانه بررسی کرده اند اگر وظیفه تفکر انتقادی را دستیابی به امر انضمامی متصور شویم، حرکت از سوژه گرایی دکارتی به زیست - جهان را باید حرکتی در جهت رسیدن به این امر انضمامی بدانیم. این مقاله نشان می دهد که چگونه زندگی روزمره به معضله ای بدل شد که هم از حیث نظری و هم از حیث کنش اجتماعی، باید در بررسی و حل آن کوشید. آرای متفکرانی که برای حل این معضل کوشیده اند مورد بررسی قرار گرفته است و راه های برون رفت از مخمصه های زندگی روزمره در عصر مدرن نیز خاطر نشان شده است.

مقاله حاضر به تحلیل سطوح عرفی شدن جامعه ایران در سه سطح کلان، میانه و خرد می پردازد. ایده اصلی مقاله این است که در سطح کلان شاهد عرفی شدن در قلمرو سیستم هستیم. اما در قلمرو زیست- جهان و حوزه خصوصی و عمومی،دین حضور فعال دارد. در سطح میانی نیز باید بین دین سازمانی و دین در حوزه عمومی مردم تفاوت قائل شد. در سطح کنشهای فردی، باورها و انگیزشهای مذهبی، همچنان نقش قابل ملاحظه ای در جهت دهی به کنشهای مردم ایفا می کند. در عین حال مردم تمایل دارند میان کنشهای دینی که آزادانه در زیست - جهان شکل می گیرد با کنشهایی که از بالا و در قلمرو سطحی تجلی می یابد تفاوت گذارند. به طور خلاصه فرآیند عرفی شدن در سطح کلان جدی تر و چشم گیرتر است. نتیجه آنکه برای دینی شدن مجدد قلمرو زندگی، ضمن پرهیز از سازمانی کردن عناصر دینی، باید به خروج آنها از قلمرو سیستم و ارتباطی کردن مجدد آنها همت گماشت.

تحولات اجتماعی گسترده جهان در دوران کنونی (جهانی شدن، تکنولوژی های نوین ارتباطی، صنعتی شدن جنگ و تروریسم، چیرگی ارزش های مصرف گرا و ...)، علاوه بر ایجاد تغییرات عمده در شیوه زندگی شخصی و اجتماعی انسان ها، وظایف و کارکردهای علوم اجتماعی به طور عام و جامعه شناسی به طور خاص را نیز کاملا تحت تاثر قرار داده اند.